अधुरो जीवन एउटा अधुरै पानाजस्तै,
जहाँ शब्दहरू छन् तर अर्थ पूरा छैन,
हिँडाइ छ तर गन्तव्य स्पष्ट छैन,
दिनहरू गन्दै जान्छन्, कारण नखोजी।
सपनाहरू थुप्रिएका छन् दराजभित्र,
खोल्ने समय कहिल्यै निकालिएन,
चाहना थिए, योजना पनि थिए,
तर प्राथमिकतामा परेनन्।
सम्बन्धहरू नामले मात्र बाँचे,
संवादहरू औपचारिक भए,
सँगै बसेर पनि
आ–आफ्नै दिशातिर हेरियो।
समयले प्रश्न सोधिरह्यो,
उत्तर दिनुपर्ने बाध्यता रहेन,
जे भयो, हुन दियौँ,
जे भएन, त्यसैलाई स्वाभाविक मान्यौँ।
खुसी र दुःखबीच खास भिन्नता रहेन,
दुवैलाई समान दूरीमा राखियो,
न अत्यधिक चाहना,
न स्पष्ट अस्वीकार।
अतीत स्मृति बन्यो,
भविष्य सूचीमा सीमित रह्यो,
वर्तमान भने
सामान्य दिनको निरन्तरता मात्र भयो।
केही अधुरा निर्णयहरू साथमै रहे,
सुधार्ने अवसर खोजिएन,
गल्ती र सहीको सीमा
आफैँ मेटिँदै गयो।
अन्त्यमा जीवन त्यत्तिकै रह्यो,
न पूर्ण, न अपूर्ण भन्न मिल्ने,
कुनै निष्कर्ष बिना,
अधुरो भएरै समाप्त।