संघर्षको अँध्यारोमा मुस्कानको उज्यालो
यो कथा त्यही उज्यालोको हो।
यो कथा हो मुस्कानको।
मुस्कान एउटा सानो गाउँमा जन्मेकी थिई। घर सानो थियो, सपना ठूला। बुबाको कमाइ सीमित, आमाको संघर्ष मौन तर गहिरो। मुस्कानले बाल्यकालमै बुझिसकेकी थिई—जीवन सजिलो छैन। तर उसले कहिल्यै परिस्थितिलाई आफ्नो भाग्य लेख्न दिएन।
विद्यालय जानु उसका लागि केवल पढाइ होइन, सपना पछ्याउने यात्रा थियो। किताब पुराना थिए, कापी आधा भरिएका, तर उसको आँखामा भविष्य चम्किरहेको थियो। रात पर्दा जब गाउँ निदाउँथ्यो, मुस्कान दियोको मधुरो उज्यालोमा अक्षरहरूसँग लडिरहेकी हुन्थी।
कहिलेकाहीँ आँखा रसाउँथ्यो, तर मन हार्दैनथ्यो।
गाउँका मानिसहरू भन्थे—
“छोरी मान्छेले धेरै पढेर के गर्छे?”
ती शब्दहरू चक्कुजस्तै मनमा घोचिन्थे, तर मुस्कान चुपचाप मुस्कुराउँथी। किनकि उसलाई थाहा थियो—उसको उत्तर समयले दिनेछ।
जीवनले परीक्षा लिन ढिलो गरेन।
पहिलो ठूलो असफलता आयो।
एक महत्वपूर्ण परीक्षामा ऊ असफल भई।
त्यो दिन मुस्कान धेरै रोई।
पहिलो पटक उसले आफैँलाई सोधी—
“के म साँच्चै सक्षम छैन?”
तर आँसु पुछ्दै उसले ऐनामा आफ्नै आँखामा हेरी र मनमनै भनिन्—
“म लड्न जन्मेकी हुँ, हार्न होइन।”
त्यही क्षणबाट कथा बदलिन थाल्यो।
विद्यालयका एक शिक्षकले उसको मेहनत देखे।
एउटा सानो वाक्य बोले—
“मुस्कान, तिमी असफल छैनौ, तिमी अझ तयार हुँदैछौ।”
त्यो वाक्य उसका लागि वरदान बन्यो।
उम्मीदको एउटा सानो चिंगारी, जुन विस्तारै आगो बन्यो।
अब मुस्कानको दिनचर्या फेरियो।
सपना अब केवल सोचमा होइन, योजनामा बदलियो।
बिहान घाम नउदाउँदै उठ्ने,
आफ्ना कमजोरीहरू लेख्ने,
असफलताबाट पाठ सिक्ने।
हरेक दिन ऊ आफैँसँग एक कदम अगाडि बढ्थी।
सानो सफलता आयो—
पहिलो पटक राम्रो नतिजा।
त्यसपछि अर्को।
फेरि अर्को।
घरमा आमाको आँखामा गर्व झल्किन थाल्यो।
बुबाको मौनतामा भरोसा देखिन थाल्यो।
गाउँका शब्दहरू बिस्तारै मौन बन्दै गए।
अन्ततः त्यो दिन आयो,
जुन दिन मुस्कानले आफूले कल्पना गरेको ढोका खोलिन्।
प्रतियोगी परीक्षामा सफलता।
संघर्षको उत्तर।
त्यो सफलता केवल उसको होइन—
त्यो हरेक त्यस्तो मनको जीत थियो,
जो अँध्यारोमा पनि उज्यालो खोजिरहेथ्यो।
आज मुस्कान एउटा नाम मात्र होइन,
एउटा आशा हो।
एउटा प्रमाण हो कि—
गरिबी सपनाको अन्त्य होइन,
असफलता यात्रा रोकिने बिन्दु होइन।
कथा के भन्छ?
हार मान्नु सबैभन्दा सजिलो विकल्प हो
तर धैर्य सबैभन्दा शक्तिशाली हतियार
सानो आशाले पनि जीवन बदल्न सक्छ
र मुस्कान… केवल नाम होइन, एउटा अवस्था हो
✍️ By: Mahendra Thakur